Rozdział 1

Zwyczajnie usnął na kanapie i obudził go dzwonek do drzwi. A właściwie cała seria dzwonków. Był zirytowany, bo nigdy takie coś mu się nie zdarzało. A tu proszę - spał przed telewizorem jak klasyczny dziadek. Którym bynajmniej się nie czuł. 

Poczłapał korytarzem na bosaka, poprawiając po drodze podkoszulek, który podwinął się, ukazując kawałek jego brzucha. O, proszę, żaden dziadek na pewno nie miał kaloryfera. Najwyżej bojler. Ziewnął i otworzył drzwi. Stała przed nim dziewczyna, około dwudziestoletnia, w absolutnie opłakanym stanie. Dosłownie i w przenośni. Po jej twarzy spływał czarnymi strugami prawdopodobnie tusz do rzęs, aczkolwiek marne pojęcie o damskich kosmetykach nie pozwalało Aleksowi stwierdzić tego z pewnością. Mokre włosy i sukienka kleiły się do ciała dziewczyny, a na wardze zakrzepła krew. Aha, na ramieniu trzymała sporą torbę. 

- Dzień dobry - powiedział, jak gdyby nigdy nic. 

Dziewczyna mrugnęła dwa razy i zmarszczyła czoło. 

- Eee... a gdzie jest Maksim? 

Nie było to bezsensowne pytanie, zważając na to, w czyim mieszkaniu Aleks właśnie przebywał. 

- Wyjechał na wakacje. Wróci dopiero za dwa tygodnie. 

- O matko - dziewczyna westchnęła głośno, po czym jakby się zreflektowała. - A pan co tu robi? 

- Aktualnie mieszkam - wyjaśnił, opierając się o framugę drzwi. - W moim mieszkaniu jest remont i Maksim zaproponował, żebym się tu zatrzymał. Ja przepraszam... ale pani jest... kim? 

- Siostrą Maksa. Mam mały problem mieszkaniowy i myślałam, że... No ale w tej sytuacji... - poprawiła torbę na ramieniu i już odwracała się w stronę schodów, kiedy Butko odruchowo złapał ją za ramię. I tak samo szybko puścił. 

- Poczekaj, na pewno da się to wszystko jakoś rozwiązać. Wejdź... to znaczy proszę wejść - wykonał jakiś nieokreślony ruch ręką, zapraszając ją do środka. 

- Dziękuję - uśmiechnęła się dziewczyna, kiedy przejął od niej torbę. - I proszę mi mówić po imieniu... jeśli to nie problem - dodała, siadając na kanapie w salonie. 

- Okej - Aleks podrapał się po głowie zdezorientowany. - Ale nie powiedziałaś mi jak masz na imię. 

- Nie? - zdziwiła się. - Aha, rzeczywiście nie. Czekaj, zacznijmy jeszcze raz - wstała z kanapy. - Anastazja Michajłowa - przedstawiła się, wyciągając do niego rękę. - Znajomi mówią na mnie Ana albo Nastia. 

- Aleksander Butko - uścisnął jej dłoń. 

- Wiem - uśmiechnęła się blado. - Sasza? 

- Sasza - przytaknął, choć chyba nikt nie zwracał się tak do niego od czasów podstawówki. - Ewentualnie Aleks. I jest jeszcze jedna wersja - dodał po chwili. - Znajomi z siatkówki mówią na mnie Buba. 

- Buba? - przyjrzała mu się dziewczyna. - Może być - oceniła. 

Aleks nieco się zdziwił. Zazwyczaj ludzie na to określenie reagowali po prostu śmiechem. Sam nie wiedział, dlaczego Alekno tak go nazywał, ale przyjęło się, więc nie protestował. Z trenerem się nie dyskutuje. Zwłaszcza z takim trenerem. 

Nastia usiadła z powrotem na kanapie, drżąc lekko. Miała na sobie tylko cienką sukienkę, co chyba nie było najlepszym wyborem na ten chłodny, deszczowy dzień. Nie jego interes. Nie znał jej, nawet nie wiedział, że Maksim ma jakąś siostrę. 

- Zrobię ci herbaty - zaproponował, podając jej koc. - Chyba całkiem przemokłaś. 

- Dziękuję. 

Wydawała się zmęczona i bardzo zrezygnowana. Nie mógł nie zaprosić jej do środka, choć zdawał sobie sprawę, że za chwilę sytuacja zrobi się prawdopodobnie okropnie niezręczna. Nie miał się gdzie wynieść, mimo że - jako siostrze Maksima - to mieszkanie należało się raczej Nastii. 

Stojąc przy kuchennym stole uświadomił sobie, jaki burdel zdążył tu zrobić przez niespełna trzy dni. Pod butami aż skrzypiało od niepozamiatanych okruchów, brudne skarpetki rzucił gdzieś koło pralki, a pudełka po gotowym żarciu walały się po całej kuchni. Potrafił ugotować jakieś podstawowe potrawy, ale zwyczajnie mu się nie chciało, zwłaszcza, że był tu przecież na chwilę. Zresztą co to za interes gotować dla jednej osoby. 

Czajnik wyłączył się. Aleks zalał wodą torebkę herbaty i po namyśle sięgnął po cukiernicę. Nie każdy, tak jak on, musiał przecież lubić gorzką herbatę. 

* 

Ustalili, że Anastazja będzie spać w sypialni Maksima i Poliny, a Aleks na kanapie w salonie. Mieli starać się nie wchodzić sobie w drogę, choć Butko wznawiał treningi z Zenitem dopiero w przyszłym tygodniu, więc na razie było spore prawdopodobieństwo, że oboje będą spędzać dużo czasu w mieszkaniu. Zaproponował nawet, że po prostu wyniesie się do hotelu, ale Anastazja uznała, że skoro jej brat pozwolił mu się tutaj zatrzymać, to prawdopodobnie musi mu ufać, więc i ona jakoś zniesie jego obecność. Tydzień czy dwa to ostatecznie nie cała wieczność. Głośno jedynie uprzejmie zaprotestowała wobec takiego rozwiązania. 

- Potem Maksim wróci do domu, a u mnie skończy się remont. Jakoś damy radę - uśmiechnął się Aleks. 

Kiwnęła głową i zbliżyła kubek z herbatą do ust. I momentalnie syknęła. Ajjj... Ilia przecież rozciął jej wargę. 

- To cię pewnie boli. Poczekaj, poszukam jakiegoś lodu - Sasza zniknął w drzwiach kuchni i po chwili wrócił z wodą utlenioną, wacikiem i... mrożonką. - Nic innego nie znalazłem - tłumaczył się. - Najpierw trzeba to chyba odkazić, a potem przyłożymy te truskawki - uśmiechnął się. 

Chciała podziękować, powiedzieć, że już sobie sama poradzi, ale Aleks najwyraźniej zauważył jej drżące ręce - drżały zresztą już wcześniej, była w szoku, że nie wylała na siebie herbaty - i stwierdził tylko: 

- Ja już to zrobię. 

Przykucnął przed nią i delikatnie przyłożył nasączony wodą utlenioną wacik do jej ust. 

- Piecze, wiem. Wytrzymaj jeszcze chwilę. 

Jednak drżący podbródek i zaszklone oczy Nastii nie były spowodowane bólem. Za nic by się do tego nie przyznała, ale rozczuliło ją to, że ktoś się o nią troszczył. Ktoś zupełnie obcy. Ktoś, kto mógł mieć w dupie jej rozciętą wargę, jej drżące dłonie i w ogóle całą jej egzystencję. A jednak kucał właśnie przed nią, opatrywał ranę i spokojnie tłumaczył, jak małemu dziecku: 

- A teraz przyłożymy mrożonkę, może opuchlizna trochę zejdzie i nie będzie cię tak bolało. Herbata musi trochę poczekać. Pewnie wystygnie, ale najwyżej zrobię nową - otulił ją kocem i usiadł w fotelu, sięgając po książkę. 

Przez kilka minut trwali w zupełnej ciszy, Anastazja słyszała tylko zegar w kształcie sowy, wiszący nad barkiem i odmierzający kolejne sekundy, i próbowała się uspokoić. Tak naprawdę w momencie, gdy przyciskała dzwonek do drzwi, była bardziej opanowana niż teraz, ale wiedziała, że w końcu będzie to musiało nastąpić. Liczyła się z tym, że w każdej chwili mogła wybuchnąć płaczem. 

W pewnym momencie Aleks podniósł głowę i powiedział z namysłem: 

- Jeśli chciałabyś zostać sama, mogę wyjść. Albo ty możesz pójść do sypialni. Jak wolisz. 

- Nie, nie trzeba. 

Za długo była sama. Za długo odtrącała wszystkich, poza Ilią. Który odtrącał ją. Błędne koło. Odłożyła na chwilę mrożonkę i dotknęła kciukiem dolnej wargi. Lepiej. Naprawdę lepiej. 

- Sasza? 

- Tak?

- Dziękuję. 

A on tylko się uśmiechnął. 

__________

Rozdział pierwszy przed Wami. Wciąż jakoś dziwnie czuję się ze świadomością, że pokazuję to światu. Dziękuję za komentarze - tutaj i nie tylko - odnośnie prologu. I oczywiście proszę o więcej. 

Szczęśliwego nowego roku Wam życzę. Każdemu według jego własnej definicji szczęścia.